Sleepwalker (2026), derin bir kaybın yarattığı psikolojik yıkımı ve paranoyayı ele alan, tüyleri diken diken eden bir korku-gerilim filmi. Film, kızını trajik bir şekilde kaybeden ve aynı kazada şiddet eğilimli kocası komaya giren bir annenin (başrolde etkileyici bir performans) çöküşünü perdeye taşıyor. Evinde, kaybının ve geçmişinin hayaletleriyle baş başa kalan kahramanımız, giderek artan görsel halüsinasyonlar ve rahatsız edici seslerle mücadele etmeye başlar. Gerçeklik algısı her geçen gün daha fazla çatlar ve izleyici de onunla birlikte, gördüklerinin acı bir yasın ürünü mü yoksa gerçek bir doğaüstü varlığın tezahürü mü olduğunu sorgulamaya iter.

Yönetmen, klişelere düşmeden, kasvetli ve klostrofobik bir atmosfer yaratmayı başarıyor. Görüntü yönetimi ve özellikle ses tasarımı, karakterin içsel korkularını dışavurumcu bir şekilde yansıtarak filmin gerilimini sürekli canlı tutuyor. Başrol oyuncusunun, çaresizlik, suçluluk ve çıldırma eşiğindeki korkuyu aktarımı oldukça inandırıcı ve filmin taşıyıcı gücü. Karakter gelişimi, olay örgüsündeki sürpriz dönüşlerle destekleniyor.

Sleepwalker, sadece basit bir hayalet hikayesi değil; travma, yas ve zihnin karanlık dehlizlerine yapılan bir yolculuk. Psikolojik gerilim ve doğaüstü korku öğelerini dengeli bir şekilde harmanlayan film, 'gerçek korkunun kaynağı nedir?' sorusunu akıllarda bırakıyor. Görsel efektlerden ziyade psikolojik baskıyı ön planda tutan anlatımı ve sürükleyici sonu ile izleyiciyi ekran başına kilitlemeyi başarıyor. Korku ve gerilim severler için, özellikle de psikolojik derinliği olan hikayelere ilgi duyanlar için kaçırılmaması gereken bir deneyim sunuyor.